We are all greeks

Σε ένα πανέμορφο νησί, καταπράσινο με τον ήλιο να κάνει τις βόλτες του καθόλη την διάρκεια του χρόνου, ζει ένας μοναχικός άνθρωπος βραβευμένος για τις τέχνες του.

Οι τέχνες γι’ αυτόν ήταν η τροφή του. Η ποίηση, η φιλοσοφία, η λογοτεχνία, η ζωγραφική, η γλυπτική και άλλες μορφές καλλιτεχνίας τον είχαν δοξάσει και συνεχίζουν να τον επιβραβεύουν για αυτές, όλοι οι συγγενείς του, η κοινωνία και όλη η ανθρωπότητα. Όλα αυτά τα οποία δημιουργήσει και πρόσφερε στην τέχνη, έμειναν και μένουν να διδάσκουν και να ενδυναμώνουν την ύπαρξη και την εξέλιξη του ανθρώπου.

Το νησί στο οποίο ζούσε, με τις πανέμορφες παραλίες, τα γραφικά σοκάκια, τα αξιέπαινα αξιοθέατα τα όποια δημιούργησε σε αυτό ο καλλιτέχνης το έφερναν στην πρώτη θέση των προορισμών παγκοσμίως.

Η εσωστρέφεια και η απαξίωση για τους υπόλοιπους προορισμούς έφτασε τον ίδιο τον δημιουργό, στο σημείο, να απαξιώνει όλα αυτά τα οποία έδωσε στην ανθρωπότητα, να συμπεριφέρεται στο νησί αυτό σαν ένα μέρος μόνο γι’ αυτόν και να ζει σ’ αυτό χωρίς την παιδεία που είχε και να προσπαθεί να αφαιρέσει την αίγλη και την απέραντη ομορφιά που της χάρισε η φύση και αυτός.

Η τέχνη ήταν και είναι η διανοητική τροφή ενός ανθρώπου. Δυστυχώς ο καλλιτέχνης για να μπορέσει να επιβιώσει στην καπιταλιστική αγορά στηρίχθηκε και στηρίζεται στους συγγενείς του. Ποτέ δεν τον ένοιαξε η παραγωγή και η βιομηχανία. Όσο και αν τον πίεσαν οι δικοί του, όσο και αν του έδωσαν ώθηση να ασχοληθεί με τους τομείς παραγωγικότητας, αυτός δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει. Το μυαλό του ήταν απορροφημένο στην τέχνη και τον πολιτισμό. Έφτασε στο σημείο όταν είδε τους συγγενείς του να του συμπεριφέρονται σαν να ήταν άρρωστός, να αρχίσει να ασχολείται με όλα αυτά που θα του έφερναν τροφή στο σπίτι του.

Ποτέ δεν έπαψε να αγναντεύει και να φιλοσοφεί, ποτέ δεν έπαψε να καινοτομεί και να διαχέει σκέψεις του στην ανθρωπότητα. Οι συγγενείς του παράλληλα άρχισαν να αγνοούν όλα αυτά που τους είχε προσφέρει σ’ αυτούς και στην ανθρωπότητα, ξέχασαν πως το σπίτι τους ήταν ΄΄στολισμένο΄΄ με δικά του καλλιτεχνικά επιτεύγματα, που όποιος επισκέπτης κι αν περνούσε γοητευόταν από το δέος και την αίγλη των επιτευγμάτων.

Κάθε άνθρωπος στην σημερινή εποχή της εξειδίκευσης θα πρέπει να ασχολείται και να προσφέρει στο σύνολο, πράγματα στα οποία ειδικεύεται και τον ευχαριστούν. Η ευχαρίστηση σ’ έναν άνθρωπο μέσα από τις ασχολίες του, μόνο θετικά πράγματα έχει να προσφέρει στην κοινωνία μας.

Το άσχημο όμως και ενώ ο καλλιτέχνης είχε όλα τα διαπιστευτήρια από το παρελθόν του, οι συγγενείς καλοβλέποντας την νήσο, αυτήν την από ήλιο βαπτισμένη γη, έβαλαν στόχο την διεκδίκηση της. Άρχισαν να γίνονται φορτικοί, του επισήμαιναν πως όλο αυτό το διάστημα που αυτός δεν παράγει και έχει μπλοκαριστεί η έμπνευσή του για την τέχνη, αυτοί είναι διατεθειμένοι να ξεχάσουν όλο εκείνο το διάστημα, που τους κορόιδευε και σπαταλούσε τα εμβάσματα που του έστελναν για να συντηρηθεί και να βρει τρόπους επιβίωσης. Θα έπαυαν να αξιώνουν χρήματα για τα οποία ο καλλιτέχνης τους τα είχε αντίστοιχα προσφέρει σε τέχνη, ιατρική, φιλοσοφία και ποίηση. Οι συγγενείς μείωσαν τον βαθμό μνήμης τους στο 0 και άρχισαν να γίνονται απαιτητικοί, αγνοώντας όλα αυτά τα στοιχεία πολιτισμού που ο συγγενής τους, τους είχε προσφέρει ολόχερα και χωρίς αντάλλαγμα. Η ζήλεια και ο φθόνος τους άρχισε να σκεπάζει τον ουρανό τους, όλα όσα τους είχε χαρίσει τους έκαναν να τον μισούν. Η γη στην οποία ζούσε, η γη που έμοιαζε σαν την κολυμπήθρα του Κυρίου, με τη θάλασσα να την περιβάλλει, τον ήλιο να σουλατσάρει από πάνω της, τους έκανε να τον φθονούν και να προσπαθούν να τον καταστρέψουν, θυσιάζοντας την μνήμη τους, όλες εκείνες τις πολιτιστικές τεχνοτροπίες που είχαν πάρει από αυτόν, στο βωμό του χρήματος.

Κανένας όμως, όσα προσόντα κι αν κερδίσει στην σημερινή κοινωνία δεν μπορεί να παραταχθεί απέναντι στη φύση. Κάθε άνθρωπος που έρχεται στον πλανήτη μας, έχει ένα σκοπό και ζει με αυτόν, η φύση του χαρίζει όλα εκείνα τα εχέγγυα για να δημιουργήσει και να εξελιχθεί.

Από τον άνθρωπο που τον προίκισε η φύση να προσφέρει φαιά ουσία στο σύνολο, δεν θα πρέπει να τον αποτρέπουμε από αυτό και να τον προτρέπουμε να βιομηχανοποιήσει την καθημερινότητά του. Θα πρέπει όλοι αυτοί οι συγγενείς του που εξελίχθηκαν χάρις αυτού, μορφώθηκαν και δημιούργησαν έχοντας σαν βάση όλα εκείνα που πρώτος αυτός έδωσε απλόχερα στο σύνολο, να τον στηρίζουν και να τον παροτρύνουν. Όπως το κάθε Υπ. Πολιτισμού, όπως το κάθε Υπ. Παιδείας στηρίζει και ενισχύει δράσεις πολιτιστικών και πολιτισμικών ομάδων, έτσι και στην περίπτωση αυτή θα έπρεπε να δοθεί η απαράμηλη έμφαση στην στήριξη του Καλλιτέχνη.

Ο αιώνας, που προ είπαμε, ο αιώνας της εξειδίκευσης δεν ήρθε τώρα, να μας το συνειδητοποιήσει. Η εξειδίκευση και η χάρη της φύσης λειτουργούσε και λειτουργεί με γνώμονα την διαφορετικότητας. .

Δεν μπορεί λοιπόν στον κλασικό αθλητισμό ένας μικρού αναστήματος να πρωταγωνιστήσει στο άλμα εις ύψος, όπως κι ένας υπέρβαρος να τερματίσει και να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μέτρων, φύση αδύνατον. Έτσι και οι άνθρωποι που είναι αγκαλιασμένοι από τα χιόνια του χειμώνα και είναι αφιερωμένοι από την φύση και την κοινωνία στην βιομηχανία και την παραγωγικότητα να πρωτοστατήσουν στο σπίτι των ιδεών, των ελευθεριών και των ποικιλόμορφων τεχνών.

Όταν λοιπόν η τέχνη γίνεται αντικείμενο εμπορευματοποίησης και διαχείρισης του πλούτου, η τέχνη παύει να έχει την αίγλη που της αρμόζει, χάνει τα κεντρικά χαρακτηριστικά και στοιχεία της και από αντικείμενο πολιτισμού, μεταμορφώνεται σε υποκείμενο της υλικής ευχαρίστησης του συνόλου. Καλώς και όταν η τέχνη και ο χώρος δημιουργίας της καταλαμβάνεται και καταπατάται από ανθρώπους που έχουν ως επίκεντρο της ζωής τους τα υλικά ΄΄υποφαινομενικά΄΄ αντικείμενα αυτής, τότε δυστυχώς ο άνθρωπος υποσκελίζεται πολιτιστικά και πολιτισμικά. Καλλιτέχνης γεννιέσαι δεν γίνεσαι, η κλίση του ανθρώπου προς τον πολιτισμό και τον χώρο των τεχνών καθορίζεται από την ίδια τη φύση και όχι από τον ίδιο, ζώντας σε ένα περιβάλλον πολιτισμικής καλλιτεχνίας.

Ο σεβασμός στον καλλιτέχνη και ειδικότερα στον διανοούμενο και το περιβάλλον του, μόνο θετικά για την εξέλιξη των υπόλοιπων μπορεί να δώσει. Η διαφορετικότητα ανάμεσα στον Μ. Αλέξανδρο και τον Χίτλερ και τους υπόλοιπους χαρακτήρες ήταν ο σεβασμός στα ήθη και έθιμα των λαών και η διαδήλωση των δικών του εθίμων στους νέους πολιτισμούς.

GOLDEN LOSERS

Πως είναι άραγε να θάβεις όνειρα και πιστεύω ,πίσω από συμφέροντα; Πως είναι να ξεριζώνεις συναισθήματα,ήθη και έθιμα, μπρος το προσωπικό σου συμφέρον;Πως είναι άραγε να μπαίνεις παιδί των λουλουδιών και να βγαίνεις goldenboy;Πως είναι άραγε να συμβαίνουν όλα αυτά σε μία γενιά και οι <<ηγέτες>> να ανατρέχουν στο παρελθόν για να βρουν το γιατρικό στα σημερινά προβλήματα;

Πολλοί είμαστε υπέρ της επανάστασης αλλά κανένας μας δεν έχει σκεφτεί τι θα επακολουθήσει αν η επανάσταση πετύχει,ποιός θα μπορέσει να χαλιναγωγήσει το επαναστατημένο σύνολο,ποιές ιδέες θα διαδεχθούν το σηψαιμικό παρόν,ποιά γενιά θα πρωτοστατήσει;

Η εξέγερση έγινε,πραγματοποιήθηκε,το αίμα των 20χρονων έμελλε να φέρει την πολιτική αλλαγή στον τόπο.Οι 20ρηδες της εποχής εκείνης, πεπεισμένοι για την αλλαγή και θέλοντας να φέρουν τα πιο αγνά και ηθικά στοιχεία μιας κοινωνίας πίσω,ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,επαναστατούν και δίνουν το έναυσμα. Αφορμή ζητούσε,αφορμή βρήκε αυτή η γενιά,γενιά που γαλουχήθηκε από οικογένειες μίσους και αλληλοσπαραγμού. Μέσα από τα μίση του εμφυλίου και την πείνα της κατοχής του 2ου παγκοσμίου πολέμου,δημιουργήθηκαν οι επόμενες οικογένειες. Τα κατορθώματα των πατεράδων τους ηχούσαν στα αυτιά τους,ως κουβέντες αποτυχημένων ανδρών. Το μίσος,ο ρατσισμός, η πολιτική στάμπα,μα πάνω απ' όλα η αφαίρεση της δημοκρατίας,έφερε στο σημείο τους 20ρηδες να χαρακτηρίσουν τους γονείς τους,δειλούς και αναξιόπιστους για το μέλλον του τόπου και αναζήτησαν επαναστατώντας τα ηνία του τόπου.

Τα γυναικόπαιδα πρόβαλαν τα στήθη τους μπρος τον αλαζόνα δικτάτορα και το αίμα που χύθηκε ,έφερε την απόλυτη αλλαγή 8 μήνες αργότερα.Η επανάσταση πέτυχε και πέτυχε γιατί δρομολόγησε πράγματα και καταστάσεις. Δυστυχώς όμως τις τύχες του τόπου δεν τις κράτησε κανένας από τους ιδεολόγους 20ρηδες,που εξεγέρθηκαν ενάντια στην δικτατορία,ενάντια στο μίσος που κουβαλούσε η κοινωνία αυτή.Η χώρα συνέχισε το δρόμο της με τους μετανιωμένους για τα λάθη του παρελθόντος,που όπως έλεγαν τα λάθη του παρελθόντος τους είχαν παραδειγματίσει και η δημοκρατία θα στηρίζονταν σε σταθερές βάσεις πλέον.

Όντως πολλά άλλαξαν στο τόπο τότε,οι ρυθμοί ανάπτυξης αλλά και η είσοδος της χώρας στην Ε.Ο.Κ. έδωσε στον Έλληνα αυτοπεποίθηση. Δυστυχώς όμως το μίσος στην δεκαετία του '80 ανάμεσα στους χρωματιστούς Έλληνες φουντώνει. Το χρήμα αρχίζει να ρέει άφθονο στις τσέπες των Ελλήνων με παρονομαστή να έρθει η δεκαετία του '90 να χαρακτηρίσει τον Έλληνα,νεόπλουτο,αλαζόνα και φιλάργυρο. Το είχε βρει το παυσίπονο η μετανιωμένη, αλλά και παραδειγματισμένη γενιά του μεσοπολέμου,για τον Έλληνα που μισούσε τον αδερφό του, που ήταν κόκκινος και τον γείτονα του,που ήταν μπλε. Τρομερό γιατρικό το χρήμα,αυτό ήρθε και έβαλε τα μίση για τις προσωπικές ιδεολογίες του καθενός στην άκρη. Φάρμακο χωρίς να υπολογισθούν οι παρενέργειες του,<<ενός καλού χίλια μοίρια έρχονται>>.

Ήρθε λοιπόν η στιγμή της γενιάς των επαναστατημένων, να φέρουν στην κοινωνία τα χρώματα που ονειρευόμασταν στα μέσα του '70.Ήρθε η γενιά του Πολυτεχνείου,ήρθε η γενιά των ιδανικών,η γενιά της φαντασίας,η γενιά που πρώτη ονειρεύτηκε πιο όμορφο τον κόσμο μας. Έτσι ξεκινούσε το '70 η γενιά αυτή και έτσι την περιμέναμε. Το φάρμακο όμως απάλειψε από την μνήμη τους όλα τα ιδανικά,που για αυτά αιματοχύθηκε η Αθήνα. Σκοπός τους τώρα είναι το χρήμα και η καρέκλα,η θέση στο δημόσιο. Έγιναν πιο τεμπέληδες,πιο φιλάργυροι και πιο συμφεροντολόγοι,πράγμα που έρχεται να τεκμηριώσει την αποτελεσματική δράση του φαρμάκου. Το φάρμακο,δηλαδή το χρήμα,μαζί με την μεγαλειώδη εξέλιξη της τεχνολογίας,έφερε την γενιά των ιδανικών στο σημείο να γίνει χειρότερη από αυτή του εμφυλίου.

Αυτή λοιπόν η γενιά,η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου,έχει πάρει πλέον τα ηνία της κοινωνίας στα χέρια της και <<σκανδαλίζεται>>.Γενιά των οικονομικών σκανδάλων,λαμόγια του χρηματιστηρίου,της ανεκπαίδευτης παιδείας,της γενιάς με τα διαγραμμένα ήθη και τα έθιμα. Προσκύνησε το χρήμα,την οκνηρία και ξέχασε τον αιματοβαμμένο της αγώνα,μπρος το βωμό του χρήματος και του νεοπλουτισμού.

Η επανάσταση,η εξέγερση μιας κοινωνίας θα πρέπει να είναι προσεκτική με τις συνέπειες του αύριο. Αυτό θα πρέπει να τους προβληματίζει και οι επαναστάτες θα πρέπει να σκέφτονται το πόσο μπορούν να κρατήσουν το λόγο και τις αξίες τους αμετάβλητες στο χρόνο και τις προκλήσεις.

......ΚΑΙ ΘΑ ΧΑΘΩ,

ΘΑ ΧΑΘΩ,ΘΑ ΧΑΘΩ ΕΝΑ ΠΡΩΙ

ΣΕ ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΙΔΕΑ ΑΝΑΡΧΙΚΗ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΡΩΤΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΓΙΟΡΤΗ......